آن حضرت به زمين هبوط كرد و مقدارى از حمرات ( يا حمزات ) با آن حضرت به زمين آمد « 1 » وقتى كه در زمين اقامت كرد و نظرى به زمين انداخت ابليس را ديد كه در آمدن به زمين بر او سبقت گرفته است . روايت شده كه آدم عليه السّلام از درختى بالا نميرفت مگر اينكه ابليس هم از درختى نظير آن بالا ميرفت . پس آدم عليه السّلام دست بدعاء بلند كرد و گفت : بار خدايا تو ميدانى كه من طاقت ( مقاومت با ) ابليس را ندارم و در جوار تو هستم و تو ابليس را به زمين فرستادى كه من طاقت ( دفاع ) او را داشته باشم . خطاب رسيد : يا آدم من در مقابل يك گناه يك جزاء مىدهم ولى در مقابل يك حسنه ( 10 ) الى ( 700 ) حسنه جزاء خواهم داد ، عرض كرد : پروردگارا بيش از اين به من عطاء فرما ، خطاب رسيد : هيچ يك از فرزندان تو به اندازهء كوههاى عالم گناه نميكند مگر اينكه پس از توبه كردن من گناهان او را مىآمرزم . عرض كرد : بار خدايا از اين هم بيشتر به من عنايت فرما ، خطاب آمد : كليّهء گناهان را مىآمرزم و هيچ باكى ندارم . ابليس گفت : خدايا بين من و آدم عليه السّلام حائل بر قرار شد و مرا از ( اغواء ) آدم ممنوع كردى ، خطاب رسيد : براى آدم عليه السّلام فرزندى بوجود نميآيد مگر اينكه براى تو دو فرزند ايجاد مىشود ، گفت : خدايا بيش از اين به من مرحمت فرما ، خطاب شد :

--> ( 1 ) عبارت متن ، حمرات است و معنى حمرات كه نام مرغى يا چوب جلو پالان يا چهار پايه است در اينجا مناسبتى ندارد . ولى لفظ جمرات كه به معناى آتشى است تناسب بيشترى با اين روايت دارد - مترجم .